İlhami Çiçek

7.7.1983

Selamlarımı, saygılarımı iletirim.

İlhami ile 1977 yılından beri tanışırdık. Ankara’da, Edebiyat’ın yönetimevinde ve evimizde birlikte geçen sayısız, dopdolu günlerimiz oldu. Çok sağlam, çok köklü bir dostluk olmuştu aramızda. Birbirimizin harîmi ismeti olmuştuk.
İlhami, 20 Mayıs 1983′te Kayseri’ye beni görmeye geldi. Gece saat iki sularında kapı çalındı. Açtım; O. Çok heyecanlandım. Çok sevindim. O gün hiç uyumadık. Konuştuk, özlem giderdik. Sonra o gün (Cumartesi günü) akşama kadar Kayseri’yi gezdik. 1 kg. caneriği aldık, caddelerde geze geze yedik. [Ali Karaçalı'nın dilinden, İlhami Çiçek'in dilinden, H. C. Doğan]
-Caneriğini çok seviyorum, demişti.
Pazar günü öğle üzeri Tokat’a uğurladım kendisini.
Haziranın yirmisinden sonra fırsat bulursa uğrayacaktı. Öyle söylemişti.
Beni İstanbul’a davet etmişti. Bana adresinizi de kendisi verdi.
Sonra, hepimizi acıya, hüzne boğan durum oldu.
Burada, konuşmak hiçbir işe yaramıyor.
Canı veren O, alan O.
Allah rahmetiyle yıkasın İlhami’yi. Nur içinde yatsın.
Size de sabır, dayanışma gücü versin.
ALLAH İÇİN ÇALIŞIRDI.
Vefalı arkadaşımdı.
Güzel arkadaşımdı.
Sadık dostumdu.
Valideme, Yenge Hanıma, küçük İLHAMİ’ye ve tüm aile halkınıza sabır dileklerimi lütfeder misiniz.
Ellerinizden öperim.
Bol bol dua edelim.

Turan Koç