İlhami Çiçek

(…)İlhami… Ne zaman karşılaşsak koltuğunun altında sıkıştırdığı edebiyat dergileri, kitaplar görülürdü. Öğretmen bir baba ile ev kadını bir anneden olma üçü erkek ikisi kız beş çocuğun en büyüğü. Ben boylarda, kumral, gür bıyıklı, gözlerinin içi gülen biri. Konuşmayı pek sevmezdi. Sürekli düşünceli bir hali vardı. Hüznün yuvalandığı gülümsemesi, gözlerinden hemencecik taşardı. O kadar! Nezaketi fazla konuşmasını engelliyordu sanki, “sessizlik bir file somun gibi” sırtında idi.(…) Metin Cengiz»

(…)Sağ şiirin, hâlâ İkinci Yeni’nin ilk yıllarındaki “imgeleri yenileme, canlandırma” dönemini yaşayan bir örneği İlhami Çiçek’in şiirleri. Satranç Dersleri adlı uzun şiir, simgesel izleklerin karanlıklaştırdığı bir şiir, ama yine de umut verici bir düzeyde.(…) Mehmet H. Doğan»

(…)Dergide yayınlandığı yıllarda da hayli dikkat çeken bu şiirde, satranç oyununda taşların hareketlerinden esinlenerek hayatımıza dair zengin imajlar veriyor şair. Taşlar ve oyunun kaideleri kadar asıl önemli olan, oyunculardır yargısı hakim. Satranç sabır isteyen bir oyun olduğundan insana sabrı da öğretir.(…) Mehmet Atilla Maraş»

(…)Beyaz haberler midir beyazın açılış harikası
Hayretteyim şiirin gül hâllerini seçer oldum
Döne döne buzları kırıp ilâhî kuğular gibi
Suların üstünde baştan beri nisan ayini -yakılsam mı
Sen misin bilemem satranç zamanları uzandıkça uzaklığımın ağıtı
Karlı dağlar arkasına -yıkılsam mı(…) İsmail Karakurt»

(…)O öldü.
neonlarda bağlı bukağısı çözülüyor kentin
ve gök çözülüyor gizlice Tanrıdan: yağmur
gece çözülüyor alev gözünden semender’in
bakıyor -Tanrım O öldü mü?- nasıl da bakıyor
kan gözü ıhlamur bakıyor, ılgıt seher içinde
‘iyi’ bırakıyor kendini akıl hastanesinden avluya
tek celsede boşanıyor gökten yağmur(…) Hüseyin Cahid Doğan»

(…)Derin bir şiir bilgisi vardı İlhami Çiçek’in. Divan Edebiyatı’nı çok iyi bilirdi. Ezbere beyitler, gazeller okurdu sohbetlerimizde. Kendi şiirini de böyle bir bilgi ve şiir geleneğimiz üzerine kuruyordu. Sağlam, özgün bir şiiri vardı. Değişik bir söylem getirmişti şiirimize. Acı ve hüzün, duygusallığının ötesinde bir şeydi onun şiirinde. Dünle bugünü kesiştirmiş, elde yalnız acı, hüzün ve ağıt kalmıştı.(…) Arif Ay»

(…)29’unda, bunalıma girdikten sonra tedavi gördüğü hastanenin 5. katından atlayarak canına kıydı. İntihar fikri onu da yoklamıştı belli ki, “İntiharlar/ her akşam ıslak-yapışkan/saçlarıyla girip odama/paniğimden pay toplarlar” diye yazmıştı bir şiirinde. Şiirlerini yayımladığı ‘Edebiyat’ dergisinin kaptanı Nuri Pakdil, ölümünden sonra, “Şiir sandığını toprağa koyduk.” demişti onun için.(…) Ali Çolak»

(…)Bir de şu:
umut besleme olanağı
kalmamışsa, yaşamın
anlamı da kalmaz. Eğer
verdiğimizin dışında
verebildiğimizin dışında
bir anlamı varsa.(…) Ahmet Oktay»

(…) Şiirlerine yalnızlık hakim. Acıları o kadar derin ve belirgin ki okurken hazin bir öyküye tanıklık ediyorsunuz. İnsan içre yanmanın izlerini sürüyorsunuz. (…) Edip Ozan Karaoğlu»

(…)Erzurum’da o hasır iskemleli kahvede, ‘yüksek evler’, ‘yitik kadın yüzleri’ çizen ressamın, gözsüz bir cenin resmi çizerken ağlayan, sonra bütün resimlerini yırtıp kayıplara karışan o ressamın aradığı şeyi, ‘belki derin bir gök resmini’, ‘ye’si biçen o eşsiz kılıncı gürbüz hamleyi’ yazıyor İlhami.(…) İbrahim Demirci»

(…)İlhami Çiçek, böyle zaptetmiştir ilk görüntüyü, “Oralarda”, “hâlâ” ile açığa çıkan bir özlemle. Belli ki bir yitik zaman peşinde; oraların zamanından farklı bir zamanda değişmeyi-bozulmayı-yaşamış, tanımış ve oradan, oranın değişmeyen zamanına yöneltiverip objektifini, yüreklerin değişmeyen ritmini çekmiş: Oralarda veda etmek ve uğurlamak hâlâ zor mu zor.(…) Ömer Lekesiz»

(…)“Kişisel bir gece”den bahsetmek mümkünse bir şair için buna en uygun olanı onun şiiridir. Gayr-ı muayyen bir zamanın üstünden, şairin omuzlarına doğru çöken.. Orada, orta yerde duran hüznü ayağa kaldıran, ona mesih dokunuş ve nefhasınca ruh verip gece yapan şiirin tılsımlı elidir.(…) Hüseyin Akın»