İlhami Çiçek

masken düştü-güpegündüz
pencerende parmak
delik deşik kırbaç kıyı ve duvar
lardan güpegündüz kan

ey varolmayan adam esrik kişi
en iyi saçmalayanı sensin zamanın

sen ki hiç yaşamadın bu edilgin yalnızlığı

güpegündüzün kırıldı cam
penceremde veda
çınarın yaprağa anlattığından
gün - bütün bir ceset gibi

boşaltılmış şehirler kadar yalnızdır
bir şehirde
bir duvara asılı
üfleyeni kalmamış kınalı bir kaval kadar mahzun

bu tuvalde akşam bir kurdeladır
gök çözük sevgili saçlarıyla anlatıldığından
ayrıca ırmak yataklarına yer verilmemiş
ressam diyor ki su

yeryüzü kırlarında böyle
yürekleri taşıtlardan yana çarpan
yaramaz adamlardı sürücüler
bakarlardı dikiz bir bencillikten

çocuklar oturun
tahtayı sil yavrum kapa kapıyı
yaslanın arkanıza
nerde kalmıştık evet

herşey eninde sonunda sessizdir
bir günün kırılganlığından
kalan ve tekrar tekrar kırılan
müteellim bir insan sesinin başlattığı

(kıstak)
her dakika
henüz ölmüş gibi ebuzer
kimsesizsindir

şebçerağ
söndü mü
diye bir ses