İlhami Çiçek

Gök gürledi
Canı sarsılmadı şimşek çakışından
Ve yağışlar dilinden döküleni epritemedi
Sert esen poyrazın dayattığı siliklik

Beni yalnızlıklara bırakan ellerini
Bir bıçak gibi ışıldayan şiirlerini
Bir kere olsun dinleyemeden sesinden
Bir kere olsun öpemeden doyasıya

Açılış Zarlarımız

Düşeş
Sana sunuluyor çocuk

I

Geliversen de zamana koşut
gelsen kapımıza

Tanrım, üzengisine asıldığımız bulutlardan
parçalanıyor aşklara geçiş gözlerimiz.

-İlhamı Çiçek için-

Surlarından giriyorum şehrine satrancın
Güneşi kikirdeyen kızlara sorarak

hayır
intihar ettiğine
evet
ayrılığın yakıcılığına

Nilgün’e, İlhami’ye, Zafer’e

Baharınız
eriyen kar sesi
mor süsen dibine

“…ve her şey bir kader iledir.”
ey atını uçurumlara süren çocuk
terkisinde taşıdığın rüzgarla
acının ağacından “toy bir yaprak” düşürdün

1-
Hadi dostum, suların aktığını unut
Sular dalgalanır, sular durulur, sular
Yeryüzüne düşmüş kararsız bulut