İlhami Çiçek

ırmaklardan alanlara taşındın
yalnızsın
bir tür ormansın kaf dağına senden geçiliyor
kucağında en yanık leylaklardan bir deste
gencecik aşk ağrıların

sendin o çok boyutlu yoğun yumruklu
damarlarında kesiksiz bahar
gövden çatırdıyor

özlü ekmeğini doğanın
emekle yoğuran kadınlar gördün
ovaların uğuldayan sıcaklığında gelincik gibi
bir o yana bir bu yana
çapa sallayan
büyüdün güzle donanık anne
işte göçmüş omuzları babanın
almış başını gidiyor zulmün kervanı
yılmadın usanmadın aldanmadın
ellerin kalkan gibi yüreğinin üstünde
bir cinnete savaş açtın

Edebiyat Dergisi’nin Temmuz 1979 tarih ve 38+54. sayısında yayımlanmıştır.