İlhami Çiçek

Görüntülediğiniz Dizin: Nuri Pakdil.

İlhami Çiçek’in babası Sn. Kemal Çiçek, annesi Sn. Letafet Çiçek, eşi Sn. Hamiyet Çiçek ve oğlu (andacı) Abdurrahman Nuri Çiçek’le 10 Mayıs 1997 Cumartesi gecesi Küçükyalı’daki evlerinde İlhami Çiçek’i konuşuyoruz:

Mektup Metni: Sayın
İlhami Çiçek,
5 Lira (Mart 1981)
Devrimci selamla.

topu topu bir mevsimi yaşarız işte
müşa’şa’ bir sonbahar figüranıyız
hepimiz de

İ. Eryiğit: Evet sayın Çiçek, -tabi şu anda duygularınızı geçmişe yöneltiyoruz ama biz de o duyguları üzülerek paylaşıyoruz. İsterseniz rahmetli İlhami Çiçek’i tüm yönleriyle tanıyan bir insan olarak görüşlerinizi alalım.

/ölüm müydü o yalınlık/

Şair duyarlılığı dediğimiz olgu insan hayatını cehenneme çevirmeye meyyaldir. Şair ki bütün duygularını sınırda yaşayan insan demektir. Hayatın, baş edilmesi

Sanatçının bir niteliğini vurgulamak için söylenen ‘çağın tanığı olmak’ sözünü biliyoruz. Sanıyorum buradaki tanıklığı, sonucu değiştirecek bir etkinlik olarak anlamak gerekiyor. ‘Çağın tanığı’ bir sanatçı olarak ya da çağı yaşayan bir insan olarak çağımızı nasıl algılayıp yorumluyorsunuz?

Nuri Pakdil’in “Bir şiir sandığı” dediği İlhami Çiçek, şair olmanın ötesinde, tefekkür, çatışma ve inandığı öğretiyi hayata geçirmenin zihin çilesiyle kısacık yaşamını ebedileştirmiş bir insandır.

“Umut kesilmiyorsa dostlarım
Kesip
barikatlar yaparak kangrenli gövdemizden
Şurda güneşe ne kaldı”

Otuz yaşın saltanatını göremeyen bir şair de İlhami Çiçek’tir. O da yazık ki Nilgün Marmara gibi 29’unda, bunalıma girdikten sonra tedavi gördüğü hastanenin 5. katından atlayarak canına kıydı. İntihar fikri onu da yoklamıştı belli ki, “İntiharlar/ her akşam ıslak-yapışkan/saçlarıyla girip odama/paniğimden pay