İlhami Çiçek

Görüntülediğiniz Dizin: Hüzün.

İnsan en sahici şekilde yaşamını ve hayat serüvenini şiir zemininde yansıtma imkânı bulur. Aslında şiir okumak bir çeşit şairin bilinçaltını okumak demektir. Şair, aynı zamanda kişiliğinin en derinlerinde uyuyan anlamı uyandırmayı başarandır. Dizeler şiir öncesi bir evreden geçip şairin kişisel

I
İlhami Çiçek’i 1978 yılının kışında tanıdım. Lise son sınıfın ikinci yarısında sosyoloji hocamdı. Düz lise tanışıklığımız birkaç hafta içinde arkadaşlığa dönüştü. Cahit Yeşilyurt’un sözettiği konukevindeki küllük sefalarında izmarit

İlhami Çiçek’e ilişkin internette, nano’nun linkini verdiği, onun anısına basılan Göğekin kitabından başka pek birşey bulmak mümkün değil. vakti zamanında bir yerlerde okumuş ve çok güzel bir tesadüf sonunda

bir oyuna rasgeldim
her taşı yakup hüznü

anlat

hüzün
yalındır-dağdan
aparılmış kar topakları gibi

uzun bir nehirdir satranç
kıvrak ve uzatarak boynunu
nice güneş batışını yerinde görmüş boynunu
oysa veba tarihçileri bilmemişlerdir

oralarda hala
insanlar güç uğurlar kimselerini
kandır sıkışır göğüste yukarı koşar
helallaşırlar ayrılmadan

bir resimdi işte
tandan ikindiye sarkan
kara kalem çalışılmış sürekli
ışık yoktu

En çok hüzünle oturup kalktık, hüzünle söyleştik, hüzünle hâlleştik. Hüznün şiirini yazdık hep. Neden? Gençliğimizin o ele avuca sığmaz yaşantısının şiiri değildi de hüznün ve acının şiiri? Gerçekten delişmen, ele avuca sığmaz bir gençlik mi yaşadık? Hayır. Yaşımızın şiirini yazmadık. Daha doğrusu, yaşımızı

Can dost, güzel insan, yiğit arkadaş İlhami Çiçek’i kaybedeli dört yıl oldu. Bize bıraktığı tek şiir kitabı ‘Satranç Dersleri’ ve güzel, anlamlı anılarla avunuyoruz. Acı olan, acımıza acı katan,