İlhami Çiçek

1954′de Oltu’da doğdu.

Ufaktı/onun/çok çakısı oldu.

Ortaokul ve liseyi Oltu’da, yüksek öğrenimini Erzurum Edebiyat Fakültesi’nde tamamladı.

Babası öğretmendi ve öğretmenlik, kendisi de dahil ailenin bir çok üyesine sirayet etti.

Aşık oldu aşıkların deyişlerine ve lisedeyken bir derginin açtığı yarışmada [Adımlar Dergisi, H. C. Doğan] Otel Odası şiiriyle birinci oldu.

Divan, Halk ve Tekke edebiyatına tutkundu.

Boyuna yalnızdı/aradan/bunca dağ geçti

Yaşadığı gün sayısı kadar kitap okudu dense yeridir.

1980′de ’söz’ oldu, nişanlandı Hamiyet Öğretmenle. 1981′de düğünü, 1982′de oğlu olu; Abdurrahman Nuri.

Şehirli bir melâlle yazdığı mısralarla uzun uzun günbatımlarını çağrıştırdı.

1979-1983 döneminde Edebiyat’ta yayınlanan şiirlerinin büyük bölümü, ölümünden bir ay önce ‘Satranç Dersleri’ adı altında kitaplaştı. 1991′de bütün şiirleri, öykü denemeleri ve hakkında yazılanlar ‘Göğekin’de bir araya getirildi.

Yirmi dokuz kez yaşayabildi güz mevsimini. Müşa’şa’ bir sonbahar figüranı olmaktan hep imtina etti.

14 Haziran 1983 Salı günü Tokat’ta Bir ilk yazdan koca bir güz yonttu‘tu.

‘Göğekin’di, göğ ekin olarak toprağa erdi: Caneriklerinin canerik olarak kaldığı günlerdi.

Eğilip o beyaz taş oyuncusu, uzattı boynunu buyruğa.

Sevgili gecem, diye müthiş bir başlık attı şiirine.

Mezarının başında Nuri Pakdil, ‘şiir sandığını toprağa koyuyoruz.’ demişti.