Wikipedi’de İlhami
Anonim kullanıcılar tarafından geliştirilmektedir. Katkılarınız için »
Koşan düş
masken düştü-güpegündüz
pencerende parmak
delik deşik kırbaç kıyı ve duvar
lardan güpegündüz kan
Yalnız adam
ey varolmayan adam esrik kişi
en iyi saçmalayanı sensin zamanın
sen ki hiç yaşamadın bu edilgin yalnızlığı
Veda
güpegündüzün kırıldı cam
penceremde veda
çınarın yaprağa anlattığından
gün – bütün bir ceset gibi
Temalar II
boşaltılmış şehirler kadar yalnızdır
bir şehirde
bir duvara asılı
üfleyeni kalmamış kınalı bir kaval kadar mahzun
Temalar I
bu tuvalde akşam bir kurdeladır
gök çözük sevgili saçlarıyla anlatıldığından
ayrıca ırmak yataklarına yer verilmemiş
ressam diyor ki su
Yolda
Sürücü, yardımcısının önce kızaran sonra giderek gerginleşen güneş yanığı yüzünü inceliyor aynadan. “Bana bak!” diyor genç yolcu, “Konuşma öyle! Yaşlısın diye ses etmiyorum, karışmam ha! Tövbe töbe!” Yardımcı araya girerek: “Ayıptır,” diyor, “bakın herkes size bakıyor.” Susuyorlar. O arada batıyor gün. Gece. Ay doğuyor hışırtıyla. Hışırtı, motorun sesini aşarak, doluşuveriyor içeri. Yardımcı içini çekiyor. Bir yola bir yardımcısına bakıyor Sürücü. “Kavgacılar yatıştı mı?” diye soruyor sevecen bir sesle. “Evet.” Diyor Yardımcı, alıngan, saçlarını düzelterek büzülüyor koltuğa. Hemen uyuyor. Yolculardan uyuyan, uyumayan oluyor. Ben mola verilsin istemiyorum.
Tepeyi yorumlama denemesi
‘Ben suluboyayla aklaştırdım bu evin duvarlarını baylar!’ dedi adam. ‘Bayanlar bu ev benim evim; yeşil kurbağaların ciyak ciyak öttüğü bir gecede atmıştım temelini, içinizde kim yadsıyabilir bu gerçeği?’ Hep birlikte onayladılar onu. ‘Evet bu ev senin’ dediler. ‘Bu ev senin’ diye yineledi Bay Başkan. ‘Andolsun ki
Sevgili
Tarihçe: Sevgili yalnız. Ne ki görünüşte öyle. Seven, yakınlardadır kuşkusuz. Gizlenmiş, sevgiliyi gözetlemektedir bir kıyıdan. Aydır, tutar tam yüzünü bulur sevgilinin, kirpiklerinde göllenir. Buna bir de afacan bir meltemin, örgülerle oynaşması eklenmez mi? Ya yıldızların ufak ufak kümelenmelerine ne demeli?
Oyun
“Bu son olsun” diyor kumral olanı. Saçlarını bir kere daha (alışkanlık işte) önden avuçlayarak, bir iyice gerip alnının derisini yineliyor. “Bu son olsun!”
“Ne yani” diyor esmer olan, “bundan böyle hiç mi oynamayacaksın?” Ses yok.
Biyografi
1980′de ‘söz’ oldu, nişanlandı Hamiyet Öğretmenle. 1981′de düğünü, 1982′de oğlu olu; Abdurrahman Nuri. Şehirli bir melâlle yazdığı mısralarla uzun uzun günbatımlarını çağrıştırdı. Yirmi dokuz kez yaşayabildi güz mevsimini. Müşa’şa’ bir sonbahar figüranı olmaktan hep imtina etti. 14 Haziran 1983 Salı günü Tokat’ta Bir ilk yazdan koca bir güz yonttu. ‘Göğekin’di, göğ ekin olarak toprağa erdi: Caneriklerinin canerik olarak kaldığı günlerdi. Eğilip o beyaz taş oyuncusu, uzattı boynunu buyruğa. Sevgili gecem, diye müthiş bir başlık attı şiirine. Mezarının başında Nuri Pakdil, ‘şiir sandığını toprağa koyuyoruz.’ demişti.
İlhami Çiçek (Oltu 1954 – Tokat 1983)
Halk âşıklarının deyişlerine çocukluğunda aşık oldu. Şiire karşı alâkası da bu yaşlarda uyandı. Lise’deyken yazdığı “Otel Odası” adlı şiiri Adımlar dergisinin açtığı şiir yarışmasında birincilik kazandı.
İlhami Çiçek (Oltu 1954 – Tokat 1983)
Babasının dedesi 93 Harbi’nde Kafkasya’dan gelip Oltu’ya yerleşir. Çok küçük yaşlarda babasının dedesiyle ve diğer büyükleriyle ilgili destansı anıları coşkuyla dinler. Bu anıları zihninde hep idealize ederek kendi çevresinde de karşılığını görmek ister. Ne ki, bu has ve güzel ilişkilerin âdeta bıçakla
Yirmibeş yıl sonra bir akşam İlhami Çiçek’le
Işıklar içinde bir düğün Düğüm düğüm anılarıyla yılların Elimden tutuyor akşam Oğlun Abdurrahman Nuri’yi gördüm ilk kez Büyümüş dal gibi delikanlı İlhami Akar gider yaslar da Yeisler de bilinmez ki Yolun sonu ışık mı Karanlık mı Sürmeseydin akıl atını boşluğa Hiç olmazsa ümit ederdim Pendik’ten İlhami Çiçek gelecek diye Hazan mı sorma Toprakta yanık türkü [...]
Şairin ölümü
Anlamaz birçokları sonsuz
güzelliğinden
Sözcükler çıkagelir umulmadık vecdle
Dönülmez serüvenlerin gülünden
dikeninden
Kaçmak isterken vuruldu
Gök gürledi
Canı sarsılmadı şimşek çakışından
Ve yağışlar dilinden döküleni epritemedi
Sert esen poyrazın dayattığı siliklik
Batan güneş
Beni yalnızlıklara bırakan ellerini
Bir bıçak gibi ışıldayan şiirlerini
Bir kere olsun dinleyemeden sesinden
Bir kere olsun öpemeden doyasıya
Görüşler